ساعت مچی لاگوست | lacoste watches

• شروع برند لاکوست:
  لاکوست در سال ۱۹۳۳ میلادی توسط رنه لاکوست (قهرمان تنیس فرانسه) پایه‌گذاری شد. تمرکز اولیه فقط روی پوشاک ورزشی، مخصوصاً پیراهن‌های یقه‌دار تنیس بود.

• شروع تولید ساعت لاکوست:
  لاکوست خیلی دیر وارد دنیای ساعت شد. از اوایل دهه ۱۹۹۰ میلادی (حدود سال‌های ۱۹۹۰–۱۹۹۳) اولین ساعت‌های مچی لاکوست به‌صورت رسمی و تحت همکاری با شرکت‌های ساعت‌سازی (به‌صورت لایسنس) وارد بازار شدند.

لاکوست قبل از اینکه روی مچ دست‌ها جا خوش کند، روی زمین تنیس نفس می‌کشید و می‌خواست سبک بازی را عوض کند. همان روحیه‌ای که بعدها وارد لباس، کفش و در نهایت ساعت شد: راحتیِ هوشمندانه، نه تجملِ پر زرق‌وبرق.

وقتی لاکوست وارد دنیای ساعت مچی شد، دیر آمده بود اما سردرگم نبود. بازار پر بود از ساعت‌هایی که یا بیش از حد لوکس بودند یا بیش از حد فنی. لاکوست مسیر سومی انتخاب کرد:
ساعتی که قرار نبود فقط زمان را نشان دهد، بلکه ریتم زندگی روزمره را تنظیم کند؛ مناسب کسی که از جلسه کاری مستقیم می‌رود باشگاه، یا از کافه به قرار دوستانه.

نکته جالب اینجاست که لاکوست هیچ‌وقت نخواست ساعت‌ساز کلاسیک سوئیسی باشد. به‌جای آن، ساعت را مثل یک اکسسوری زنده می دید؛ چیزی که باید با لباس، حال‌وهوا و شخصیت صاحبش هماهنگ باشد. برای همین طراحی‌ها ساده‌اند، اما بی‌هویت نیستند. رنگ‌ها جسورند، اما شلوغ نه. و آن تمساح معروف؟ بیشتر شبیه یک امضاست تا لوگو.

ساعت‌های لاکوست عمداً وارد مسابقه پیچیدگی نشدند. نه توربیلون، نه ادعاهای اغراق‌شده. در عوض، روی چیزی تمرکز کردند که کمتر برندهایی بلدند:
تعادل بین اسپرت بودن و شیک بودن.

به زبان ساده، ساعت مچی لاکوست برای کسانی ساخته شد که می‌خواهند دقیق باشند، نه رسمی؛ خاص باشند، نه پرادعا.
و شاید همین باعث شد لاکوست در دنیای ساعت، نه به‌عنوان یک ساعت‌ساز افسانه‌ای، بلکه به‌عنوان برندی با شخصیت شناخته شود.

🔹 نکته مهم:
لاکوست مثل رولکس یا امگا «کارخانه سنتی ساعت‌سازی» ندارد. ساعت‌هایش همیشه از طریق همکاری با شرکت‌های تخصصی ساعت تولید شده‌اند و تمرکز اصلی برند، طراحی و هویت سبک زندگی بوده، نه پیچیدگی مکانیکی.